Eerbetoon aan Chucky

Niettegenstaande ik mijzelf altijd had voorgenomen hier nooit iets neer te schrijven, niet omdat deze rubriek geen mooie weerspiegeling is van wat onze leden met hun viervoetige vrienden beleven, maar gewoon omdat ik als hoofdinstructeur steeds mijn woorden moet wikken en wegen.

Nu is dit verlies echter zo groot dat ik mij moreel verplicht voel…

Beste Chucky

Toen ik je uitkoos als puppy was je al “haantje de voorste”. Zeer dominant, vol met buitdrift en je was zeker niet de mooiste van het nest, vandaar ook je naam. Maar je had “iets” en net dat “iets” wilde ik ontdekken, beleven en omvormen. Ben ik daarin geslaagd? Misschien. Waar zijn dan die trofeeën? Nergens.

Als jonge hond werd je opgeleid voor bewakingsdienst en menige malen heeft men je tot het uiterste gedreven, maar door onze jobverandering was deze loopbaan voor jou snel ten einde. Tientallen verhalen kunnen hier echter van getuigen, hoe je steeds trouw en met volharding je plicht deed: ons beschermen. Maar daar gaf men toen geen trofee voor.

Omscholing? Gaat dat nog?

Jouw wil om te leren en de drang om goed voor ons te doen was zo groot dat je binnen de zes maanden niet alleen je brevet gehoorzaamheid behaalde, maar ook de toelating tot Agility. Dit alles onder de vleugels van het bazinnetje Faby. Zesde was je in het Limburgs kampioenschap Agility en al zo vaak op je poten getikt voor “uitvliegen en asociaal gedrag” omdat die “loslopende” anderen jouw karakter niet begrepen. Je deed echter alleen maar wat je aangeleerd was: het bazinnetje trouw beschermen, maar daar gaf men toen ook geen trofee voor.

In je laatste maanden deed je nog vlotjes mee met alle andere clubhondjes waarvan sommige al “echte vriendjes” geworden waren. Ook zagen meer en meer baasjes het “goede” in jou en mochten je zelfs snoepjes en strelingen geven. Was je toen al jezelf niet meer? Die hersenkwaal had je danig parten gespeeld maar nog steeds volgde je trouw en met overgave alle bevelen op, zoals op die demonstratie. Maar ook daar was geen trofee voor.

Nochtans Chucky, de mooiste trofee te behalen tussen mens en hond, hebben wij. Hij is alleen moeilijk te zien. Hij staat voor eeuwig in ons hart gebrand: “Onze trouwe vriend”.

Tot ziens Chucky!

Noël, Faby, Leen                                                                        Ingezonden door Noël Beeckman          augustus 2010