verhalen 13 Anita Kasper

Met z’n allen naar “dardenne”

Zondag voormiddag zouden we vertrekken naar “dardenne”. Het enige wat mij
daarvan vertrouwd in de oren klonk was: “veel bomen” en dat sprak me
natuurlijk wel aan.
Na een hele tijd in dat bromtuig samen met Eric, Arlette, Inge en mijn
vriendjes Tinny, Benji en Indy stopten we inderdaad aan “veel bomen”. De
andere 8 bromtuigen waren ook al toegekomen.
Ik was weer niet meer te houden en zocht mij al dadelijk een boom uit.
En hmmm, wat rook het daar ook weer enorm lekker net zoals altijd als er in
ons schooltje iets speciaal te beleven is.
Mijn baasje wilde mij wat lekkers toestoppen, maar ik kon nu toch écht geen
tijd maken om te eten met zoveel nieuwe dingen rondom mij.
Dan ging het richting bossen: bergop, bergaf, bergop, bergaf, over de
wortels van de bomen, langs het water en dan was het hek helemaal van de
dam: we mochten IN het water! Jongens was me dat plonsen! De kleine hondjes
werden bijna omvergelopen door de grotere hondjes, maar dat maakte allemaal
niets uit want we amuseerden ons te pletter.
Het was een hele fijne wandeling en ik was nog helemaal niet moe, allé, ik
deed alsof want ik wil altijd de straffe uithangen. Mijn baasje had het
veel erger zitten dan ik, want ik hoorde die maar grommen op “een berg” of
zoiets, waarom weet ik nu nog altijd niet.
Naar het einde van de wandeling toe mochten we nog eens gaan zwemmen en
toen heb ik mij toch wel helemaal laten gaan en als ik niet aan die stomme
lijn had gehangen was ik nu nog altijd aan het zwemmen.
Na nog een stukje stappen gingen alle baasjes, samen met hun hondjes naar
het plaatselijke eethuisje om te smullen en zelfs daar mocht ik met mijn
baasje mee aanschuiven.
Maar het kon natuurlijk niet blijven duren, eens moesten we terug naar
huis. Op de terugweg hebben onze baasjes in de auto nog wat meegezongen met
wat zij hele “mooie liedjes” vonden. Ik vond er maar niks aan, al die
decibels in mijn oren en ik wilde wel dat ze ophielden, maar ze waren niet
te stoppen, vooral mijn baasje en Inge, het baasje van Indy, die konden er
wat van (ocharme Erik).
Thuisgekomen ben ik mij dan van pure genoegdoening nog eens goed gaan
uitleven op het gazon om daarna als een blok tegen mijn baasje aan in slaap
te vallen.
Wat een heerlijke dag! Ik begin nu eindelijk te beseffen hoe goed ik het
getroffen heb met mijn baasjes die alles en nog meer voor mij doen en met
mijn schooltje waar ik al zoveel geleerd heb en waar ik nog steeds elke les
nieuwe dingen mag ontdekken op een fijne en plezierige manier, omringd door
lieve twee- en viervoeters.
Ik zie jullie allemaal supergraag en kijk al uit naar mijn volgende
belevenis.

Pootjes van Casper Ingezonden door Anita B